banaan kopen – Een kort #verhaal over een #olifant 

 

Banaan kopen van Edgar de Olifant?Edgar de Olifant was moeilijk om over het hoofd te zien in de stad. Hij was het grootste dier dat ik ooit heb gezien, en dat zegt wat. Als een muis is bijna iedereen groter dan ik. Edgar was één groot mysterie. Mijn snorharen gingen trillen telkens als hij voorbij liep, omdat ik nieuwsgierig was naar wat hij had onder zijn lange, zwarte jas en zonnebril.

“Niet Mr.Edgar lastige gaan vallen he, Missy,” zei mijn moeder. Ik lachte naar haar. Ik was helemaal niet van plan om Mr.Edgar lastig te gaan vallen. Ik zette mijn kleine strooien hoedje op, met een paarse bloem stevig onder de rand gestopt en ik liep de stad stad in om deze te gaan ontdekken. Ik hoopte dat ik Mr.Edgar zou tegen komen onderweg.

De dieren in mijn stad waren meestal vriendelijk. We zwaaiden naar elkaar en Mw.Kolibri had altijd wel snoepjes voor me. Ze was goed in het ontdekken van zoetigheid. Ik zat op de stoeprand wat nectarsnoepjes te eten toen ik de vloer voelde gaan trillen. Dat betekende dat er een groot dier aan kwam! Ik sprong op, en duwde de rand van mijn hoed wat naar achteren zodat ik het goed kon zien. Het was Edgar de Olifant.

Hij wandelde door het midden van de straat, elke voetstap deed de kleine steentjes schudden. Hij liep met zijn handen in de zakken van zijn lange jas. Zijn ogen waren verstopt achter de donkere zonnebriel. Hij zag er zo cool uit! Toen hij voorbij liep, sprong ik van de stoeprand en achtervolgde hem. Ik rende naar hem toe. sprong en greep het uiteinde van zijn jas. Ik klom een stukje en greep me vast aan een knoopsgat.

De gebouwen werden groter toen we het gedeelte van de stad verlieten waar de kleine dieren woonden. De torens werden groter dan Edgar en zelfs langer dan de giraffes! I keek met bewondering omhoog. Mijn neus kriebelde een beetje. Ik had me nooit gerealiseerd hoe zoetig Edgar rook. Misschien was het iets in zijn jas?

We liepen de hoek om naar een andere straat en de gevels van de gebouwen waren hier bedekt met lianen. Ik hoorde kleurige vogels hun lied zingen, elk zijn best doen om de ander te overstemmen. Misschien wilde één van hen wel de winkel van Mw.Kolibri bezoeken en voor ons allemaal zingen? Ik keek op naar Edgar’s gezicht. Zijn slurf zwaaide heen en weer bij elke stap en hij lachte. We moeten in de buurt komen van waar hij dan ook naar onderweg was. Ik keek omhoog naar de lianen die overgingen in bomen die langs de zijdes van de gebouwen groeien.

“Hey! Edgar! Hiero!” Ik draaide my hoofd terwijl Edgar’s slurf over mijn oren zwaaide. Het was een aap! Hij droeg ook een donkere jas, en een zonnebril zoals Edward’s. “Heb je ze?”

Edgar reikte naar beneden om zijn jas te openen en ik sprong er af. In zijn jas hing het vol met bananen! Zo veel bananen! “Wil je er een paar kopen?” vroeg hij de aap. De aap knikte en kocht er twee. Ik klom terug op Edgar’s jas en we liepen verder over straat.

“Pssst! Banaan kopen?” Zei Edgar tegen de ene aap na de andere. Sommige apen kochten wat, terwijl andere hun neuzen op trokken.

“Wat is dat met die bananen, Edgar?” Vroeg ik, toen ik naar zijn schouder klom nadat hij al zijn bananen had verkocht.

“De apen burgemeester heeft de belasting op bananen verhoogd. Dus, ik dan breng ik er maar een paar goedkope.”

“Dat is best cool van je Edgar!” Zei ik, terwijl ik hem op de zijkant van zijn hoofd klopte.

Hij lachte. “Laten we nog meer bananen gaan halen.”

Read more

Elephant #storytime – Want to buy a #banana?

Elephant selling illegal bananasEdgar the Elephant was pretty hard to miss around town. He was the largest animal I had ever seen and that’s saying something. As a mouse, pretty much everyone is bigger than little me. Edgar was a grand mystery. My whiskers would twitch every time he walked by, curious what he had under his big, black coat and sunglasses.

“Don’t you go bothering Mr. Edgar, Missy.” said my mother. I smiled at her. I wasn’t intending to bother Mr. Edgar at all. I put on my little straw hat, a purple flower tucked into the brim and went out into the city to explore. I hoped that I would see Edgar along the way.

The animals of our city were mostly friendly. We would wave to each other and Mrs. Hummingbird always had some candy for me. She was good at finding the sweetest things. In fact, I was sitting on the curb, eating some nectar candy when the ground began to rumble. It meant that a big animal was coming! I hopped up, pushing back the brim of my hat to see. It was Edgar the Elephant.

He strolled down the center of the street, each footstep sending the little stones rumbling. He walked with his hands in the pockets of his large coat. His eyes were hidden behind the dark sunglasses. He looked so cool! After he passed, I skipped off the curb and followed behind him. I ran over and jumped up, grabbing the edge of his coat. I hung onto the hem, slipping inside one of the button holes for a better grip.

The buildings grew taller as we left the part of town where the smaller animals lived. The towers were even bigger than Edgar and even the giraffes! I looked up in awe. My nose wrinkled. I never realized before how sweet Edgar the Elephant smelled. Maybe it was something in his coat?

We turned down another street and the fronts of the buildings were covered in vines. I could hear colorful birds singing their songs, each competing to be the next biggest hit. Maybe one of them would visit Mrs. Hummingbird’s shop and sing for all of us? I looked up at Edgar’s face. His trunk swung back and forth with each step and he was smiling. We must be getting close to wherever he was going. I looked up at the vines that gave way to trees growing from the sides of the buildings.

“Hey! Edgar! Over here!” I turned my head as Edgar’s trunk swished above my ears. It was a monkey! He was wearing a dark coat too, and a pair of sunglasses that matched Edgar’s. “Did you get them?”

Edgar reached down to open his coat and I hopped off. Hanging from the inside were bananas! So many bananas! “You want to buy some?” he asked the monkey. The monkey nodded and bought two. I hopped back into Edgar’s coat as we continued down the street.

“Psst! Want to buy some bananas?” Edgar said to one monkey after another. A few monkeys came over, but some turned up their noses.

“What’s with the bananas, Edgar?” I asked, climbing up on his shoulder after he’d sold all his bananas.

“The monkey mayor marked up the price of bananas. So, I bring some instead.”

“That’s pretty cool of you Edgar!” I said, patting the side of his big head.

He smiled. “Let’s go get some more bananas.”


This wonderful story is written by the lovely Aceraven via Fiverr. Illustration by Dennis Michels

Read more
bleergh