Banaan kopen van Edgar de Olifant?Edgar de Olifant was moeilijk om over het hoofd te zien in de stad. Hij was het grootste dier dat ik ooit heb gezien, en dat zegt wat. Als een muis is bijna iedereen groter dan ik. Edgar was één groot mysterie. Mijn snorharen gingen trillen telkens als hij voorbij liep, omdat ik nieuwsgierig was naar wat hij had onder zijn lange, zwarte jas en zonnebril.

“Niet Mr.Edgar lastige gaan vallen he, Missy,” zei mijn moeder. Ik lachte naar haar. Ik was helemaal niet van plan om Mr.Edgar lastig te gaan vallen. Ik zette mijn kleine strooien hoedje op, met een paarse bloem stevig onder de rand gestopt en ik liep de stad stad in om deze te gaan ontdekken. Ik hoopte dat ik Mr.Edgar zou tegen komen onderweg.

De dieren in mijn stad waren meestal vriendelijk. We zwaaiden naar elkaar en Mw.Kolibri had altijd wel snoepjes voor me. Ze was goed in het ontdekken van zoetigheid. Ik zat op de stoeprand wat nectarsnoepjes te eten toen ik de vloer voelde gaan trillen. Dat betekende dat er een groot dier aan kwam! Ik sprong op, en duwde de rand van mijn hoed wat naar achteren zodat ik het goed kon zien. Het was Edgar de Olifant.

Hij wandelde door het midden van de straat, elke voetstap deed de kleine steentjes schudden. Hij liep met zijn handen in de zakken van zijn lange jas. Zijn ogen waren verstopt achter de donkere zonnebriel. Hij zag er zo cool uit! Toen hij voorbij liep, sprong ik van de stoeprand en achtervolgde hem. Ik rende naar hem toe. sprong en greep het uiteinde van zijn jas. Ik klom een stukje en greep me vast aan een knoopsgat.

De gebouwen werden groter toen we het gedeelte van de stad verlieten waar de kleine dieren woonden. De torens werden groter dan Edgar en zelfs langer dan de giraffes! I keek met bewondering omhoog. Mijn neus kriebelde een beetje. Ik had me nooit gerealiseerd hoe zoetig Edgar rook. Misschien was het iets in zijn jas?

We liepen de hoek om naar een andere straat en de gevels van de gebouwen waren hier bedekt met lianen. Ik hoorde kleurige vogels hun lied zingen, elk zijn best doen om de ander te overstemmen. Misschien wilde één van hen wel de winkel van Mw.Kolibri bezoeken en voor ons allemaal zingen? Ik keek op naar Edgar’s gezicht. Zijn slurf zwaaide heen en weer bij elke stap en hij lachte. We moeten in de buurt komen van waar hij dan ook naar onderweg was. Ik keek omhoog naar de lianen die overgingen in bomen die langs de zijdes van de gebouwen groeien.

“Hey! Edgar! Hiero!” Ik draaide my hoofd terwijl Edgar’s slurf over mijn oren zwaaide. Het was een aap! Hij droeg ook een donkere jas, en een zonnebril zoals Edward’s. “Heb je ze?”

Edgar reikte naar beneden om zijn jas te openen en ik sprong er af. In zijn jas hing het vol met bananen! Zo veel bananen! “Wil je er een paar kopen?” vroeg hij de aap. De aap knikte en kocht er twee. Ik klom terug op Edgar’s jas en we liepen verder over straat.

“Pssst! Banaan kopen?” Zei Edgar tegen de ene aap na de andere. Sommige apen kochten wat, terwijl andere hun neuzen op trokken.

“Wat is dat met die bananen, Edgar?” Vroeg ik, toen ik naar zijn schouder klom nadat hij al zijn bananen had verkocht.

“De apen burgemeester heeft de belasting op bananen verhoogd. Dus, ik dan breng ik er maar een paar goedkope.”

“Dat is best cool van je Edgar!” Zei ik, terwijl ik hem op de zijkant van zijn hoofd klopte.

Hij lachte. “Laten we nog meer bananen gaan halen.”

...